Speciaal voor studenten met talent bedachten ze de categorie Jong Talent. Iedereen die studeert aan een nieuwe media-, design- of communicatie opleiding kan daar aan meedoen. Het is de kans om je beste werk te laten zien aan alle creatieve interactieve bureaus.

Paramampapapaaa… onze inzending is: Jouw.1VNDG, je weet wel, dat überleuke, stoere, mooie, coole, nieuwe televisieformat voor jongeren wat we bedachten tijdens de minor Jeugd & Media.
Een dagelijks televisieprogramma, elke week op locatie met een trailer waar de studio in zit. Hiermee ga je naar jongeren toe, spreek je ze beter aan en bovendien: maak je een ‘nieuwsprogramma’ voor EenVandaag zodat ook zij een bredere doelgroep bereiken. Maar bovenal: het gaat niet óver jongeren! Iets waar Hilversum volgens ons nu de plank misslaat.
We bedachten het niet alleen, nee; we produceerde, filmde en monteerde twee items waarmee we laten zien hoe een onderdeel van het programma ingevuld wordt.

Nieuwsgierig geworden? Je kunt het item hieronder zien wat we gemaakt hebben over Sven Kuin, de 15 jarige vinzwemmer die in het onderdeel Jouw.Reallife van Jouw.1VNDG past. Hoe is het om topsporter te zijn en ook te zorgen dat je je vmbo diploma haalt. Is er altijd begrip van docenten en vrienden als jij in het zwembad ligt terwijl de rest op school zit? Een onderwerp waarover verder gepraat wordt tijdens de uitzending in de studio.

Leuk om nog even te vertellen, we zijn eind januari ook langs geweest op de redactie van TopiX, het opiniepanel van EenVandaag en mochten een kijkje nemen in de studio Altijd leuk!

Aanstaande dinsdag is de voorronde waarin ik samen met 12 andere kandidaten zal presenteren. (Alleen ja, Eefje kan er helaas niet bij zijn..) In mijn 10 minutes of fame (Live te volgen via internet) vertel ik over Jouw.1VNDG en hoop ik de jury te overtuigen.
De locatie is het Singelgrachtgebouw in Amsterdam op de vierde etage tussen 12 en 18 uur.

De beste (2 of 3) mogen daarna nog een keertje optreden tijdens de Inspiration Days op 22 en 23 maart.

Fingers crossed! En kom supporten als je in de buurt bent

De Zapp 3.0 generatie varieert van bovenbouw basisschool tot bovenbouw middelbare school. Door vijf projectgroepen zijn formats ontwikkeld voor jeugdversies van het televisieprogramma EenVandaag: EenVandaagJunior. Deze formats zijn deels uitgewerkt op film. Tijdens het evenement kunnen bezoekers deze films bekijken en informatie krijgen over de formats waarmee de studenten denken de doelgroep te bereiken.
Tijdens het evenement wordt er ook een debat gevoerd over nieuwe media en kinderen. Want door de snelle groei van nieuwe technologie zijn zij een nieuwe generatie: Zapp 3.0. Maar hoe speel je hierop in als mediamaker? In het debat wordt gepraat over de leefwereld van jonge mediagebruikers.
Het evenement is toegankelijk voor iedereen die geïnteresseerd is in nieuwe ideeën op het gebied van Jeugd&Media. De studenten laten graag hun producten aan u zien en willen met u in gesprek om hun ideeën en ervaringen te delen. U bent welkom van 16.30 uur tot 20.00 uur. De toegang is gratis.

2011 wordt mijn laatste jaar als student aan het MIC, omdat ik hoop in november te kunnen afstuderen. De ingrediënten hiervoor zijn: minor voldoende afsluiten eind januari, goed mijn best doen op stageplek in periode februari-juni en daarna een sublieme scriptie inleveren zodat ik mijn bachelor haal!

Maar even terug naar die goede voornemens. Ik heb nog wel een paar leuke die ik ook meteen kan uitvoeren.
- een elektrische deken kopen (nog altijd kkkkoud in mijn container)
- uitstelgedrag afleren (door van het weekend onderzoek af te maken)
- onthouden welke boeken ik lees (boekenschriftje bijhouden)
- meer relevante content creëren voor mijn weblog (wat willen jullie lezen?)
- Echt ‘iets’ met Maryketing doen… maar wat?? (Registreren bij de KvK? )

Dus tot slot: iedereen een fijne jaarwisseling! Laten we rampjaar 2010 snel vergeten en er een knallend 2011 van maken!

Op deze eerste dag mocht ik beginnen op de jeugdetage, welke meteen mijn hart veroverde. Mijn liefde voor boeken, maar met name kinderboeken was al groot, nu werd deze bevestigd. En ik mocht blijven – thank god – want op de andere etages beleefde je nog wel eens barre avonturen. Ik noem: klanten die té dicht bij komen, gamende jongetjes die overlast veroorzaken en zeurende studenten die beweren dat “dit toch een studentenbibliotheek is”.. “Helaas is dit een openbaar gebouw, dus iedereen is welkom”..

De jeugdetage lag mij dus meer, de opstootjes daar beperkte zich tot wat jongeren die steeds probeerde om bij ons op de etage te gaan zitten studeren. Als politieagent dirigeerde ik ze terug naar boven want, “Deze tafels zijn alleen voor kinderen tot 12 jaar & hun ouders”
Ik heb met veel plezier stápels boeken gesorteerd, opgeruimd en als er dan weer een ongesorteerde kar kwam, ‘ach die doen we ook nog even’.. Zondagavond was het vaste prik de taak om een ‘bezem’ over de etage te halen, want mensen laten werkelijk álle boeken zwerven die ze uit hebben. Ach, daar ben je voor als bieb-miep.

Het contact met kinderen was ontzettend leuk. Niet alles trek je van internet, boeken worden ook verplicht gesteld door juffen (en terecht!) Dus daar ging ik, samen op zoek naar informatie voor spreekbeurten over Japan, drugs en mode. (erg populair) Maar ook naar spannende films en goede leesboeken (Geronimo Stilton, nóg populairder). Zo heb ik de grote collectie kinderboeken goed leren kennen. En altijd met een lach, al was het nog zo druk op zondagmiddag en vochten
ouders om als eerste bij de lendomaat te zijn om je boeken te lenen.

Ik heb een erg plezierige tijd gehad en erg leuk samengewerkt met heel diverse collega’s. Van de oude rotten (respect!) in het vak die mij van alles vertelden over the good old times en “ach, dat is voor jouw tijd..” tot de nieuwelingen die ik wegwijs maakte over het doolhof wat de jeugdetage is. Maar ook de meest uiteenlopende hobby’s die beoefend worden door collega’s leverde interessante gesprekken op. En de heerlijke eetpauzes in waren ontzettend gezellig!

Treuren zal ik niet, er is een tijd van komen en helaas ook weer van gaan. Als uitzendkracht heb je geen poot om op te staan.

“Schrijf voor Fancy.nl een kort blogje over het feit dat Angelina Jolie paparazzi bij haar kids weg wil houden.”

Angelina is het geflits zat
Ga je net een gezellig dagje met je ouders weg, word je continu lastig gevallen worden door fotografen die je op de hielen zitten.
De 35-jarige actrice Angelina Jolie vindt dat haar zes kinderen wettelijke bescherming moeten krijgen tegen fotografen. Ze legt in de talkshow van Larry King uit dat: “door die lange lenzen het helemaal niet nodig is zo dichtbij te komen..”
Nicole Richie was het al eens eerder zat met een paparazzo en zorgde voor een contactverbod tussen hem en haar tweejarige dochtertje Harlow.

Wat vind jij ervan dat bekende kinderen een prooi voor fotografen zijn?

Nieuwsbericht Nu.nl

Loverboys vinden jou ook online
“Loverboys, zijn laffe boys. Hij komt op je Facebook, probeert je te versieren, complimenten op je foto’s om je te plezieren…” rapt de Rotterdamse Reshmay. Zij is de hoofdpersoon in de nieuwe campagne LB 2.0. Het doel is jonge meiden te informeren over jongens die je online versieren met een andere bedoeling dan alleen vriendschap.

De gemeente en politie in Rotterdam gaan er samen met Stichting Humanitas voor zorgen dat je de posters van de campagne overal ziet. Kijk maar eens of de videoclip al in je timeline op Facebook staat. Nog niet? Het is een swingende rap met een goede boodschap, dus zet ‘m er snel zelf in. Het is belangrijk dat ook je vriendinnen en je ouders weten hoe gevaarlijk loverboys kunnen zijn op internet. Wanneer jij eens voor een leuke jongen valt die toch een loverboys blijkt te zijn, kunnen zij jou op tijd waarschuwen.

Nieuwsbericht Nu.nl

Het is leuk om veel te oefenen, dus ik post ze ook op mijn weblog en ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Boven elk stukje staat voor welk blad & doelgroep het bedoeld is.

Doelgroep: Zo Zit Dat – J/M – 9 tot 15 jr
Geschikt of ongeschikt?

Stel je eens voor: een vliegende slang die zijn lichaam in een hoek van 20 tot 30 graden kan bewegen en ook nog eens razendsnel 24 meter aflegt. Wonderlijk, maar waar. Een Amerikaanse wetenschapper onderzocht deze speciale dieren. Daarna klopte het leger bij hem aan omdat zij interesse hebben in de eigenschappen van de vliegende slang.
Waar zijn die slangen dan voor geschikt zul je denken? Soldaten in het leger kunnen niet op kleine, geheime plekken komen en zijn minder snel te voet dan een slang. Lastiger is dat je slangen niet kunt aansturen. Daarom gaan ze search-and-rescue-robots bouwen die precies zoveel kunnen. Super geschikt dus!

Kortjes voor de Zo Zit Dat:
Bah, een haar in de poep!
Archelogen zijn mensen die het leuk vinden om hele oude spulletjes op te graven. Maar toevallig ontdekte ze iets speciaals: een hele oude mensenhaar in de poep van een hyena. Gelukkig stonk deze poep niet, want de drol is al 200.000 jaar oud.

Een speciale wasstraat
Even ‘n afspraak maken bij de poetslipvis? Graag ruim van te voren komen, want er zijn meer liefhebbers!
Gewone vissen krijgen vaak last van een vies weefsel op hun huid. En wat doe je dan als vis? Je zoekt een dansende poetslipvis en sluit achteraan de rij voor een lekkere beurt.

Chinese megarat!
In China kom je gekke beesten tegen: een reusachtige rat van wel 3 kilo en een staart van 30 centimeter, even lang als jouw schoollineaal! Die kan zo in het Guiness Book of Records! Alleen je zou de rat liever niet los tegenkomen op straat.

Doelgroep Tina – Meiden tussen 9-13 jaar
Flamingo’s versiertruc Als je verliefd bent op een jongen wil jij toch ook op je mooist zijn? Voor flamingo’s geldt hetzelfde. Zij zijn de eerste vogels die een soort make-up gebruiken, ontdekte een Duitse onderzoeker. Zoals je weet zijn flamingo’s prachtig roze van kleur, maar dat kleurtje is eigenlijk nep! Hun vleugels versieren ze met een glimmend spul wat vlak boven hun staart zit om de beste indruk te maken op anderen. Hoever zou jij gaan om de jongen van je dromen te versieren?

Mijn zus Frea (18) is verslaafd aan schoenen. Niet zo gek, want ze werkt al 2,5 jaar in een schoenenwinkel op zaterdag.
Dit levert onze hele familie hilarische schoenenkopers-verhalen.

Favoriete openingszin in de winkel is dan vaakk: “Ik zoek een schoen”. “Ja, zoekt u nog een bepaald soort schoen?” vraagt mijn zus, de lieftallige verkoopster dan.
“Ik wil graag een laag laarsje, met veters, hoog mag ook maar dan met een rits en absoluut geen bont.”
“Wilt u iets stoers of iets nets?”
“Doe maar uggs.”
“We hebben alleen maar hobbs..”

“Komen ze bij de kassa en gaan ze ervan uit dat ze het tweede paar voor de helft krijgen,” waarop Frea antwoord: “uuuh nee, hoezo?”

“Hebben jullie ook maat 52?” “Haha, nee sorry die hebben we niet. 47 is de grootste maat.”

“Ik heb ook veel klanten met smetvrees die geen schoenen willen passen – lastig.”
“Hoe kan ik deze schoen het best ontsmetten, wordt ook vaak gevraagd.”

“Kan ik hier ook sokken kopen?” “Nee”

“Vaak zijn er vrouwen die met een air binnenkomen en roepen:
“Ik heb altijd maat 37!” “Vervolgens proppen ze zich veel geweld in de laars, de schoen rekt helemaal uit, en dan nog niet willen toegeven dat “een maatje groter u misschien beter zou passen?”

“Heeft u ook Sooolliverr schoenen?” “Wat bedoelt u?” (S. Oliver red.)

“En djeeeox schoenen die ademen?” “Kinderen denken altijd dat er stoom uit hun nieuwe Geox schoenen komt. Haha.”

“Ik zoek wel laarzen die van binnen met leer gevoerd zijn..”
“Dan kijken ze mij met poep ogen aan, als ik zeg dat die minimaal 300 euro kosten en we die niet hebben.”

“Iemand had laarzen gekocht, een week gedragen, zolen beschadigd en vond het heel raar dat ze deze niet terug kon brengen “omdat het toch niet helemaal haar smaak was..” Tsjah, dat ze dit nog durft te vragen..”

“Je maakt de leukste dingen mee in schoenenwinkels…” aldus de zelf aan schoenenverslaafde zus!

Tegen
De hoofdpersoon Marcelo leeft in een voor de lezer onbegrijpelijke wereld: hij heeft het Syndroom van Asperger. Het boek begint met de confrontatie met een onderzoek dat hij ondergaat naar de Interne Muziek die hij hoort. Zeker in de eerste 16 bladzijden is het erg psychologisch geschreven, wat moeilijk is en een behoorlijke dosis voorstellingsvermogen vraagt. Ook de vele buitenlandse namen, die nogal op elkaar lijken, samen met de verwarring in Marcelo’s hoofd zorgen ervoor dat de lezer zich in het begin afvraagt waar het verhaal heen gaat.

“Met hun specifieke vermogens en sterke obsessies zijn autisten en lijders aan het syndroom van Asperger geboren literaire personages”, aldus Karel Berkhout in het NRC-artikel ‘Waren we allemaal maar zo ziek – waarom autistische personages zo populair zijn in de jeugdliteratuur.’

De vraag is of romans waarin autisten voorkomen wel echt recht doen aan deze mensen. In dit boek heb je pas richting de ontknoping van het verhaal begrip voor Marcelo’s ziekte. Dit vind ik zonde, want de lezer zou veel eerder al echt willen meeleven. Door het taalgebruik wat zeer volwassen is, wordt het moeilijk je met hem te kunnen identificeren.
Volgens Berkhout zie je dit direct terug in de literatuur – vaak hebben literaire personages Asperger. Heel duidelijk komt naar voren dat hun taalvermogen zo groot is, dat ze bijna allemaal als verhaal hoogbegaafd gelden. Toch vind ik dat dit jeugdboek – weliswaar bedoelt voor 15 plus, qua taalgebruik meer geschikt is als volwassenenboek.

De echte spanningsopbouw komt maar moeizaam op gang. Wanneer Marcelo de foto vindt, van het verminkte meisje lijkt er wat te gaan gebeuren, maar eigenlijk kabbelt dit rustig voort en spelen ondertussen de relationele verhoudingen een grotere rol.
Het is alleen jammer dat de personages niet dieper worden uitgewerkt, het blijft bijvoorbeeld redelijk op de vlakte wie zijn vader nu precies is als persoon. Jasmine leert de lezer beter kennen wanneer ook familieleden over haar praten tegen Marcelo, maar echt diep gaat het niet.

Je komt pas los van de bedompte sfeer die het verhaal overschaduwt wanneer Marcelo een weekendje weggaat met Jasmine naar haar vader. Eenmaal aangekomen grijpt de sfeer je onmiddellijk terug. Vooral omdat de manier van communiceren moeizaam verloopt en Marcelo vaak in de derde persoon over zichzelf praat.
Het is ook jammer dat de angst nauwelijks een rol speelt. Marcelo is benauwd voor het advocatenkantoor, maar nergens bereikt de angst proporties die de lezer laat huiveren, aldus eerdergenoemde recensent Berkhout.

Voor
Speciaal aan mensen met Asperger is de hoge mate van kennis die zij bezitten en de vaardigheid om menselijke emoties leren herkennen en deze uit het hoofd leren.
De manier waarop dit tot uiting komt in het boek is wel mooi verbeeld. Je ziet Marcelo echt nadenken en kunt op een gegeven moment voorspellen wanneer hij een uitdrukking niet begrijpt.
Marcelo vindt het moeilijk om gezichtsuitdrukkingen of gezichtskenmerken van een mens te implementeren. Als Jasmine naar een aantal ‘kleine mensjes’ wijst en vraagt of Marcelo ‘die gezichtjes’ ziet, noemt Marcelo op dat ze Chinees zijn omdat hij dit ‘herkent aan hun trekken van de aardrijkskundeles.’ Zo weet hij ook niet wat een vrouw mooi maakt. Hij voelt niet of ze wel of niet mooi is en vraagt zich hardop af of hem iets mankeert.

Het boek brengt je op deze manier in contact met de wereld die je nooit eerder, als je tenminste niet lijdt aan een autistische stoornis, ontdekt hebt. Door het analytische vermogen van Marcelo, dat hij op alle ‘gewone gebeurtenissen’ in zijn leven loslaat, ga je met een andere blik naar situaties en naar jezelf kijken.

Persoonlijk vind ik het boek niet direct een aanrader om lekker te gaan lezen, het is pittig om je aandacht erbij te houden maar wel ontzettend informatief om eens een kijkje in de wereld van een persoon met Asperger te krijgen!

Binnen een week nadat je iemand voor het eerst hebt ontmoet, geeft 79% de ander uit te nodigen als vriend. Nadat ze verbonden zijn op Facebook, ‘stalked’ 60% van de jongeren het profiel van de persoon waarop ze verliefd zijn door minstens 1 keer per dag te kijken. 40% doet dat zelfs een paar keer per dag.

Laatst veranderde ik mijn status naar ‘single’ en hoppa er wordt al gereageerd. Heb jij daar zelf ook al eens mee te maken gehad?

(bron: Mashable)

Mijn roze fiets valt in ieder geval op! I like it <3

Prima plek om te wonen, met een kwartiertje ben je met de pont aan de overkant bij het centraal station. De andere kant op en met een kwartiertje op de fiets en ben je in het prachtige natuurgebied ‘t Twiske.